Architektura
Architektura - dziedzina pełna sprzeczności. Spaja artystyczną wrażliwość z naukową precyzją. Wypełnia zarówno przestrzeń, jak i czas. Z jednej strony jest znana wszystkim, codzienna, powszechna, jest czymś oczywistym i wszechobecnym - wszak każdy z nas jakąś architekturę zamieszkuje i widuje, a z drugiej strony jest dziedziną zupełnie niepopularną, niszową: mało kto bez wahania udzieli odpowiedzi na pytanie o ulubiony styl architektoniczny, a cóż dopiero mówić o ulubionym architekcie! Niniejszy serwis ma na celu przybliżenie i naświetlenie bogactwa historii architektury europejskiej i światowej w jej ogromnej różnorodności.
Sam termin "architektura" wszedł do języków europejskich za pośrednictwem łaciny, a pochodzi z języka starogreckiego: "tekton" oznacza stolarza, cieślę, czy też ogólnie robotnika budowlanego, zaś "archi-tekton" to pierwotnie nadzorca robotników, inżynier, budowniczy - osoba odpowiedzialna za przebieg prac budowlanych czy konstrukcyjnych. Bo też i cele, które stawiał sobie architekt były w starożytności nieco inne niż obecnie. Witruwiusz, rzymski autor powstałego w I w. p.n.e. podręcznika "O architekturze", poświęca wiele uwagi architekturze krajobrazu, budowie akweduktów, a nawet machinom oblężniczym. Z drugiej strony dzieło Witruwiusza, będące jedynym zachowanym starożytnym traktatem na temat architektury, mimo swego osadzenia w realiach starorzymskich, zawiera pewne treści klasyczne, niepodważalne, i pozostawało jednym ze standardowych podręczników tej dyscypliny aż do XVIII wieku! Witruwiusz definiuje między innymi trzy główne cele, do realizacji których powinno dążyć dzieło architektoniczne. Są to: trwałość (firmitas), użyteczność (utilitas) i piękno (venustas). Odpowiadają im trzy środki, które przyczyniają się do realizacji tych celów: konstrukcja, funkcja i forma. Istotny jest zwłaszcza ów ostatni czynnik: forma, czyli ukierunkowanie na estetykę. Zarówno występujące w naturze budowle wznoszone przez zwierzęta, choć bywają imponujące, jak liczne budynki będące dziełami człowieka, zwykle odpowiednio trwałe i użyteczne, są jednak pozbawione zamierzonego piękna - takiego piękna, którego zamysł może zrodzić się jedynie w umyśle artysty. Właśnie to nieprzypadkowe piękno stanowi o dziele architektury.
Historia architektury zaczyna się jednak znacznie wcześniej niż historia jej nazwy, i zupełnie gdzie indziej ...