Biedermeier
Charakterystycznym dla niemieckiej i austriackiej kultury mieszczańskiej był klasycyzujący styl sztuki biedermeier (1815-1848). Symbolizował on gust mieszczan. Wyrażał potrzebę wygody, przytulności i intymności. Meblarstwo tego okresu charakteryzuje solidność, dobra jakość wykonania i uproszczenia klasycyzujących podziałów. Kolejna charakterystyczną cechą tego okresu było wytwarzanie kompletów mebli o jednakowej dekoracji, przeznaczonych do wybranych wnętrz np. meble do jadalni, meble salonowe lub sypialne. Wpływ tego stylu zauważmy również na ziemiach polskich (zwłaszcza zaboru austriackiego i pruskiego). Ten typ meblarstwa przetrwał prawie do polowy stulecia.
Najpopularniejszymi meblami tego okresu były proste w kształcie sekretery, szafy z oszkloną witryną oraz etażerki służące do przechowywania porcelany. Produkowano również lekkie dwuszufladowe komody na wysokich nóżkach i ciężkie, masywne trójszufladowe komody stojące na niskich klockowatych nogach. Z myślą o przytulności wyrabiano wygodne kanapy, fotele i krzesła z ażurowymi oparciami i miękkimi tapicerowanymi siedziskami.
Największe zmiany konstrukcyjne dotyczyły mebli szkieletowych. Nowością było wprowadzenie konstrukcji stojakowej. Krzesła i fotele konstrukcji oskrzyniowej były często wzmacniane łączyną łączącą przednią i tylną oskrzynią. Siedzisko było zwykle trwale umocowane do oskrzyń i tapicerowane. W tym okresie rozpowszechniło się okleinowanie elementów krzeseł i foteli, a jako materiału zaczęto używać taniego drewna sosnowego.
Do produkcji mebli używano głównie drewna orzecha, mahoniu oraz często brzozy, czereśni i gruszy. Rzadziej korzystano z drewna wiązu, cisu, jesionu i topoli. Jako że walory rysunku drewna spełniały rolę dekoracyjną, umiejętność pozyskiwania oklein doprowadzono do perfekcji. Pozyskiwano je z ręcznego piłowania, a ich grubość wynosiła ponad 2mm. Konstrukcja mechanicznej pilarki hamburskiej pozwoliła na uzyskanie okleiny 1,5mm. W latach 60-tych XIX wieku we Francji wynaleziono skrawarki, które pozwalały na uzyskiwanie oklein o grubości nawet 0,9mm. Na wiek XIX przypadają również początki uprzemysłowienia co umożliwiało seryjną produkcję mebli (frezarka dolnowrzecionowa).
Rozwój przemysłu to również rozwój wszelkich sztuk meblarskich – sztuka barwienia drewna (heban i mahoń), manufaktury produkujące klej kostny. Po 1830 roku powierzchnie mebli politurowano, wykańczając je na połysk. Udoskonalono również technikę tapicerowania mebli biedermeierowskich (1820 rok). Technika polegała na zastosowaniu sprężyn, które mocowano do pasów, wiązano sznurkiem i nakładano na nie warstwę wyściełającą z włosia końskiego lub włókien konopnych. Całość pokrywano modną i popularną wówczas bawełnianą lub jedwabną pasiastą tkaniną.
Dla nadania meblom lekkości narożniki kształtowano ukośnie, często występuje również forma ćwierci koła. Podobne efekty uzyskiwano stosując intarsję żyłkową, która nadawała meblom lekkości, optycznie zmniejszając ich wymiary.