Gotyk
Gotyk – początki stylu gotyckiego sięgają XII wieku. Wiele form zdobniczych przetrwało do XV wieku – a w niektórych krajach nawet do XVI wieku. W tym okresie dominowały rozwiązania techniczne, charakterystyczne dla okresu wczesnego średniowiecza Europy środkowej i zachodniej. Cechy romańskie przejawiały powszechnie używane krzesła, stoły, stołki, łoża i skrzynie. Najliczniejszą grupę mebli stanowią meble skrzyniowe – z których wiele zachowało się do dnia dzisiejszego. Liczniej pojawiają się pulpity do czytania, kołyski, umywalki oraz kredensy. Skrzynie z tego okresu odznaczały się szczególnie bogatymi formami. Z architektury przejęto motywy zdobnicze, często pojawiają się również herby właścicieli, rzeźbione na frontach i bokach mebli. Wczesnogotyckie meble były wykonywane z masywnych desek, struganych siekierkami i dużymi nożami. Charakterystyczną cechą szaf było łączenie ich z wnętrzami – wbudowywano je we wnęki komnat i boazerię. Szafy flamandzkie i francuskie odznaczały się umiarem i dostojną prostotą, natomiast szafy angielskie i hiszpańskie były bogato zdobione. Nowym typem mebli jest kredens kuchenny, służący do przechowywania naczyń.
Meble późnogotyckie (wykonywane od 1322 roku często przy użyciu pił napędzanych energią wodną) rzeźbiono, polichromowano, pozłacano, intarsjowano i inkrustowano. Można tu wspomnieć o technice zwanej certosiną, stosowana w XV wieku w Wenecji i Lombardii. Polegała ona na pokrywaniu powierzchni mozaiką o motywach geometrycznych. Poszczególne elementy wykonywano z różnych gatunków drewna, kości słoniowej, masy perłowej i metali. Gotową mozaikę naklejano na powierzchnię mebli. Nazwa mozaiki pochodzi od nazwy klasztoru kartuzów - Certoza di Pavia, gdzie zastosowana tę technikę po raz pierwszy. Powierzchnie mebli nasączono pokostem lub gorącym woskiem. W celu uzyskania zadymionej barwy trzymano je w stajniach, gdzie amoniak ulatniający się z końskiego moczu nadawał im stosowną patynę. Stosowano również sok z kiszonej kapusty oraz wodę wapienną. W meblach gotyckich występuje dość bogata ornamentyka. Popularnymi motywami były głęboko ryte wici roślinne, plecionki z postaciami zwierząt, herby i maswerki.