Historyzm
Meblarstwo XIX wieczne to poszukiwanie nowych kształtów i materiałów, a z drugiej strony nawiązywanie do starych i sprawdzonych form, stąd meble historyzujące. W ich projektowaniu wykorzystywano oprócz wzorów greckich, egipskich i rzymskich również wzory mebli średniowiecznych, barokowych, rokokowych i renesansowych. Pojawiają się odmiany stylowe mebli neogotyckich, neobarokowych, neorokokowych, neorenesansowych i neoklasycystycznych. Największa rolę w projektowaniu odgrywała inwencja twórców - nie były to wierne kopie lecz inne typy mebli, wykonywane z innych materiałów niż ich pierwowzory.
W angielskim meblarstwie historyzujące formy mebli występują w okresie wiktoriańskim (1850-1875). We Francji ten styl pojawia się w latach 1815-1870. Najpopularniejszym drewnem stosowanym w Anglii było drewno dębowe, jesionowe, orzechowe, palisandrowe, mahoniowe i satynowe. W Anglii i Francji meble neogotyckie wykonywano z palisandru, zdobionego intarsją lub pozłacanym brązem. We Francji stosowano głównie jasne drewno klonowe o licznych drobnych sęczkach i zawiłym układzie włókien drzewnych. Intarsjowano je ciemnofioletowym palisandrem, jasnym palisandrem brazylijskim lub drewnem innych ciekawych gatunków. W wielu krajach stosowano również heban, mosiądz, szary stop cyny i ołowiu oraz malowaną ręcznie porcelanę. Popularnie stosowana była opatentowana w Anglii w 1772 roku „papier mache”, z której łatwo wykonywano meble o przeróżnych kształtach. Czołowym producentem takich mebli była angielska firma Jennens i Bettridge. Produkowano również meble metalowe- żelazne i mosiężne łóżka, żelazne lub żeliwne ławy, krzesła i stoły.
Charakterystyczną cechą jest stosowanie materiałów zastępczych, np. meble tapicerowane kryto imitacją skóry, zamiast oryginalnego szylkretu stosowano sztuczny, wytwarzany z żywic, elementy rzeźbione wykonywano często z „gesso” lub „papier mache”. Zamiast rzeźbić i wyrzynać meble rokokowe, wytwarzano je gnąc drewno palisandrowe. Powszechnie barwiono drewno gruszy bądź klonu imitując heban. Od 1845 roku, kiedy Anglik T.B.Jordan wynalazł kopiarko-rzeźbiarkę otrzymywano z łatwością kopie rzeźbionych drewnianych elementów mebli.
W 1851 roku nastaje moda na meble orientalne. Do upowszechnienia tej mody przyczyniły się wystawy: londyńska, paryska i wiedeńska. Od 1867 roku Godwin w Anglii zaczyna adaptować japońskie formy, tworząc meble w stylu anglo-japońskim. Do łask wracają ponownie meble bambusowe wykonywane w manierze chińskiej lub w stylu neogotyckim. We Francji rozwija się produkcja mebli imitujących meble bambusowe. Od 1851 roku popularność zyskały meble łączące cechy różnych stylów. Cechą charakterystyczną była masywność i elementy zdobnicze zapożyczone z mebli średniowiecznych i renesansowych. Pojawiły się również kombinacje komody z umywalką. Taką tendencję we Francji reprezentują meble z okresu panowania Ludwika Filipa, nazwane imieniem tego króla.
W czasach Napoleona II czyli w okresie drugiego cesarstwa tapicerstwo osiąga wysoki poziom. Pikowanie materiału zostało doprowadzone do perfekcji i pozwalało dowolnie kształtować i ozdabiać części mebla. Krzesła i stoły chętnie wyplatano wikliną i hiszpańską trzciną. Popularne dla tej epoki były kanapy „confidente” – dla dwóch lub trzech osób oraz zestawy stolików i obrotowe biblioteczki. Ulubionymi motywami dekoracyjnymi były wstęgi, medaliony i kosze kwiatów.