Renesans
Renesans to nowy kierunek w sztuce. Trwał od XIV do XVI wieku. Cechą charakterystyczną renesansu jest humanizm, zwrot ku starym wartościom, docenienie dorobku przeszłości, powstanie instytucji mecenatu artystycznego i rozpowszechnienie wynalazku druku. Jak możemy się domyślić, znalazło to swoje odbicie również w meblarstwie.
Głównym sprzętem domowym w okresie renesansu były nadal skrzynie. Służyły - jak dotychczas do przechowywania odzieży, futer, kosztowności i broni. Używane są jako siedziska, stoły i kufry podróżne. Powierzchnie zewnętrzne wczesnorenesansowych skrzyń są pokryte bogatą ornamentyką i malowidłami. Charakterystyczne wsparcia w formie zwoju czy też spirali, modne są również nogi w formie lwich i niedźwiedzich łap. Często w konstrukcji wykorzystywano oparcia i podłokietniki, rozbudowując skromną funkcję „schowka” do formy wygodnej ławy. Motyw lwich łap pojawia się w kredensach, przybierając nierzadko formę rzeźby całych lwów, trzymających na sobie mebel. Pojawia się duża ilość szuflad z atrakcyjnymi uchwytami w kształcie grzybka, rozety, ludzkiej głowy i metalowej antaby.
W XVI wieku pojawiają się pierwsze kabinety – meble z dużą ilością szuflad i przegródek, wzbogacone finezyjnymi dekoracjami. Największy rozwój kabinetów miał miejsce w Hiszpanii. Stoły z tego okresu charakteryzują się dwoma podporami z masywnych klejonych desek. W późniejszym okresie wykonywano stoły na czterech nogach, połączonych na dole łączynami. Wyrabiano też stoły z okrągłym i wielokątnym blatem. Ówczesne łoża miały konstrukcję skrzyniową i zajmowały centralne miejsce w pomieszczeniach. Pod koniec XV wieku zaczęto stosować baldachimy.
Równie bogato zdobione były wszelkiego rodzaju krzesła i zydle. Siedziska obijano adamaszkiem, aksamitem lub wytłaczaną skórą, mocując je mosiężnymi gwoździami o dużych łbach. Często stosowano zdobienia frędzlami i galonami. Pojawiły się krzesła i fotele z wysokim oparciem.
W 1562 roku wynaleziono cienką piłę nazwaną włośnicą. To właśnie ta piła pozwoliła na zastosowanie techniki wycinania intarsji z kilku jasnych i ciemnych warstw płytek nałożonych na siebie. Meble włoskie wykonywano prawie wyłącznie z drewna orzechowego. Rzadziej wykonywano meble z drewna świerkowego, sosnowego, topoli, wiązu i jesionu. Takie meble okleinowano mozaikami z drewna orzechowego.
Renesans to także technika „gesso” – rzeźbienie w masie gipsowo-klejowej. Meble inkrustowano także kością słoniową i hebanem. W dekoracji „gesso” motywami były fragmenty upiętych tkanin i sceny figuralne o alegorycznych i mitologicznych treściach. Intarsja i polichromia przedstawiała zazwyczaj pejzaże, sceny z włoskiej poezji bohaterskiej i miłosnej oraz perspektywy miast i krajobrazów. Ponadto możemy napotkać rzeźbione motywy klasyczne – pilastry, gzymsy, putta, rozety, hermy, ząbki, kartusze, wole oczy i perełki.